archief.almere.nu

  • Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte

Open brief aan Annemarie Jorritsma

E-mailadres Afdrukken PDF

Beste Annemarie,

Dank u wel voor de mooie feesten en concerten van de afgelopen zomer. Jan Smit, Guus Meeuwis, Karin Bloemen en Ali B heb ik eindelijk een keer live gezien.
Bijna een jaar woon ik nu in Almere, aan het Weerwater, luxe appartement met een zwembad, sauna en een eigen garage! De stad is schitterend, boeiende architectuur, ik val van de ene verbazing in de andere. Winkels met puien zo hoog als de Eiffeltoren en de luxe die het uitstraalt, soms fantaseer ik dat ik in New York ben!

Maar Annemarie, ik wil iets met je delen wat me vorige week overkwam. Ik liep op straat en een fietser kwam naast me fietsen en begon een heel verhaal. Hij zei dat ik een lekkere wijf ben en dat hij wel eens toekie toekie met me wilde doen. “Jij dame”, riep hij me na, “als je de volgende keer in het bos fietst of alleen langs het Weerwater dan lok je het uit heb ik op straat gehoord van mijn vrienden en dan ga ik toekie toekie met je doen of je het nu wilt of niet !” Geschokt ging ik naar huis, ik woon alleen in Almere en wist niet zo snel wat te doen. Uiteindelijk besloot ik om naar het politiebureau te rijden om te vertellen wat me overkwam. Met de schrik in mijn lijf reed ik die kant op. Uiteraard in mijn auto, want stel dat ik die engerd weer tegen zou komen!

Niet eerder ben ik bij het politiebureau geweest. ik zocht een plek om te parkeren en vond achter het gebouw een parkeerplaats. Ik parkeerde mijn auto en liep snel naar binnen. Mijn legitimatie lag echter nog in de auto en daar ik die mogelijk nodig zou hebben keerde ik terug. Er stonden opeens drie scooters bij mijn auto, ik dacht oh nee, wat is dit nu weer. Daar aangekomen zag ik dat het de parkeerwachters/veiligheidspolitie waren. Wat was er aan de hand?

“Mevrouw u heeft geen parkeerbon gekocht” sprak een van de wachters me bestraffend toe. Ik antwoordde dat ik dat in alle haast vergeten was en ik vertelde hem wat mij overkomen was. Een van de parkeerwachters was een vrouw en ze knikte begrijpend en zei dat ze het verschrikkelijk vindt dat dit soort dingen gebeuren in haar stad waar ze al 25 jaar woont. Ik werd enigszins emotioneel en ik vertelde hen dat ik nooit een stadswacht zie in het gedeelte waar ik woon.

Mevrouw u krijgt toch een bon van ons, want dat hoort bij ons werk. Mooi is dat, zo word ik gestraft terwijl ik nog overstuur ben van de nare gebeurtenis. Nu ben ik een maand verder en zoals het eruit ziet ben ik over een paar maanden vertrokken. Ik voel me niet meer veilig in deze mooie stad. En wat ik vandaag in de krant las daar schrok ik echt van. Weet u dat het percentage kindermishandeling in Almere het hoogst van Nederland is en dat hier de meeste kinderen rondzwerven omdat ze geen veilig huis hebben? Dat mensen ontheemd zijn? Dat kinderen stelselmatig gepest worden op school? Dat is veel erger dan mijn ervaring!
Annemarie, u bent de burgemeester van een prachtige stad, maar ik doe een beroep op u om er ook een veilige maar vooraal gelukkige stad van te maken.

Vriendelijke groeten,

Annemieke Michielse

 

Terug naar Almere.nu